Compensação de CO2 werkt niet zoals beoofd

De melhor maneira om de uitstoot van vliegen te stoppen, não é meer vliegen. Maar mocht je toch besluiten dat die vlucht cruciaal is voor je levensgeluk, of je werk onmogelijk zonder kan, dan is het een opluchting om op een knop te kunnen klikken waarmee je voor een paar euro de CO2 uitstoot van je vlucht compenseert. Maar werkt die compensatie well?

Dit windmolenpark em het noorden van China, nabij de stad Harbin, é onderdeel van een CO2 projeto de compensação van Jaguar Land Rover. Alavancagem para 50.000 ton CO2 créditos compensatórios op.

Land Rover Nosso Planeta

Het idee erachter é simples. CO2 é CO2, de die nou uit een vliegtuig op Schiphol komt of uit een steenkoolcentrale na China. Em klimaatonderhandelingen em Kyoto é al em 1997 afgesproken dat die emissies wereldwijd verhandeld mogen worden. Daardoor fez o armamento da indústria hun industrie duurzamer conheceu o geld de rijke consuminten, é de gedachte. Een bedrijf dat na China windmolens bouwt, reivindicado daardoor uitstoot door kolencentrales wordt voorkomen. Voor die uitgespaarde uitstoot koopt het bedrijf credits. Luchtvaartbedrijven zoals KLM schaffen die credits aan en bieden ze aan hun klanten aan, met de belofte dat ze daarmee de CO2 van hun vlucht compensadores. Os créditos dos créditos variam de valor: até a KLM compensa e volta para Nederland-Tailândia por 11 euros, pode receber o Fair Climate Fund de 65 euros, e o Duitse Atmosfair zelfs 136 euros.

CO2-compensatie é een vrijwillige vorm van CO2-handel, legt Edwin van der Werf uit, milieu-econoom bij Wageningen Universiteit. No mercado vrijwillige é er geen máximo aan het aantal credits, zegt hij. “Het gaat om mensen die hun uitstoot willen compenseren, maar daartoe niet verplicht zijn. Er zijn heel veel credits in de markt, afkomstig van veel verschillende projecten.”

Novo tema

Este artigo pode ser adquirido por meio de um novo tema sobre energia e clima no NEMO Kennislink dat nós binnenkort lanceren. Lees leu o blog de Mariska van Sprundel sobre hoe zij CO2 compenseerde toen ze naar Boston vloog.

Hernieuwbare energie zoals zon en wind is goed por een derde van alle credits, net als projecten die bos beschermen en Claimen dat CO2 bespaard wordt omdat het bos niet gekapt wordt. Een ander deel komt van projecten die kooktoestelletjes geven aan mensen in Afrika of Azië die nu nog op hout koken: door minder hout te verbranden wordt CO2 uitgespaard. Een klein deel van de credits komt uit de aanplant van nieuw bos.

Wat de gek ervoor geeft

Van der Werf: “Al deze credita zijn lastig te vergelijken. De mate waarin ze daadwerkelijk bijdragen aan het vastleggen van CO2 verschilt en é moeilijk te meten. Voor consumer é het niet makkelijk te volgen. De markt wordt daardoor niet bepaald door de kwaliteit van het aanbod, maar door wat de gek er voor geeft.” Toch é de vrijwillige handel nos créditos negócio em expansão. Veel bedrijven hebben zichzelf doelen gesteld, bijvoorbeeld om hun uitstoot te redução tot klimaatneutraal em 2050. En het is vaak goedkoper om dat te doen door hun CO2-uitstoot te compensa e porta hun productieproces aan te passen. Vorig jaar groeide de compensatiessector wereldwijd tot een omzet van één miljard dollar.

O maior problema de CO2-compensatie é dat de kwaliteit van de credits heel erg verschilt, zegt Lambert Schneider, die bij het Duitse Öko-Institut werkt en de CO2-markt al 20 jaar onderzoekt. “Sommige projecten voorkomen wel degelijk CO2 uitstoot, maar andere niet.” Dat komt vooral omdat het bij veel projecten niet zeker é dat met de investimento die met jouw geld wordt gedaan iets wordt gedaan wat niet sowieso al zou gebeuren. Bijna alle projecten in de duurzame energie, zoals zonne- of windenergie, zijn op zichzelf al winstgevend. Er zijn geen credits nodig om de investimento mogelijk te maken, de in vaktermen: de Additionaliteit is onwaarschijnlijk. Worden os créditos toch verkocht, dan é dat para koper ervan weggegooid geld als het gaat om het tegengaan van klimaatverandering.

Kooktoestellen die minder hout gebruiken en CO2-uitstoot besparen zijn populair bij organisaties die CO2 créditos compensados ​​aanbieden.

Charles Kimani

Dat wil niet zeggen dat andere doelen er niet bij gebaat zijn. Neem bijvoorbeeld de projecten conheceu kooktoestellen voor mensen na África do Azië. Het hoofddoel daarvan é zorgen dat mensen geen vuile rook em hun huis hebben omdat ze binnenshuis op houtvuur koken. Dat er mogelijk CO2 wordt bespaard é mooi meegenomen. Daar in investeren kan een prima idee zijn, maar het is vooral ontwikkelingssamenwerking en in mindere mate CO2-compensação. Bij dit soort projecten wordt de geschatte opbrengst aan besparing wel vaak overdreven, zegt Schneider.

Em 2016, ocupou o Öko-Institut in opdracht van de Europese Commissie 5600 projecten tegen het licht die credits halen uit duurzame energie of het verduurzamen van industrie, onder het zogenaamde Mecanismo de Desenvolvimento Limpo. En bekeek de regels waaraan de créditos moeten voldoen. A conclusão foi dat bij 85 procent van de projecten erg onwaarschijnlijk é dat ze addeel zijn en de opbrengst goed inschatten. Bij maar 2 procent é het zeker dat ze addeel zijn en hun opbrengst goed ingeschat hebben. Dan gaat het bijvoorbeeld om het vangen van lachgas dat vrijkomt bij de productie van kunstmest.

Te mooi om waar te zijn

De lage prijs van veel credits heeft ook te maken met de kleine rol die CO2-créditos em de ontwikkeling van veel projecten hebben. Stel bijvoorbeeld dat een bedrijf windmolens wil ontwikkelen na China. Het krijgt 95 procent van de benodigde financiering uit een commerciële lening, en 5 procent van de benodigde financiering uit de verkoop van CO2– créditos de compensação. De CO2-reduções uit hele projeto aprovado em cima de opbrengst van de credits. É o projeto het van credits afhankelijk for financiering, dan zouden de credits veel duurder zijn. Schneider: “Er is een overschot aan oude credits op de markt die maar weinig zekerheid geven dat ze iets doen klimaatverandering en die voor vijftig cent per ton verhandeld worden.” Wie het gevoel heeft dat een vlucht naar Tailândia compensa para een par euro te mooi is om waar te zijn, heeft gelijk: dat is ook te mooi om waar te zijn.

Bij het behoud van bos, de aanplant van nieuw bos, é er een ander groot risico, zegt Schneider, namelijk dat de bomen op termijn niet blijven staan. “Opslag van CO2 é niet altijd permanente. Als het bos later afbrandt of alsnog gekapt wordt, is het uitstel van klimaatverandering, geen tegengaan van klimaatverandering.

Paul Peeters, lector duurzaam toerisme bij Breda University of Applied Sciences, zegt dat er meer haken en ogen zitten aan CO2-compensatie, naast de onzekerheid of ze helpen tegen klimaatverandering. “Als er bos beschermd wordt, worden bewoners van dat bos soms gedwongen te verhuizen. Isso é een schending van hun mensenrechten.” Daarnaast é Peeters bang para o efeito psicológico de compensação. Het kan ertoe leiden dat mensen meer gaan vliegen dan wanneer ze niet de mogelijkheid hadden om te compenseren. “Nós moeten dat beter onderzoeken. En als het zo é, dan é CO2 compensatie schadelijk en moet stoppen.”

Keurmerken

Bedrijven in de sector zelf snappen ook dat niet alle CO2-handel geloofwaardig é, zegt Schneider. Daarom bieden veel bedrijven hun CO2-credits aan met een certificaat van een keurmerkorganisatie. Denk bijvoorbeeld aan Padrão-ouro de Padrão de carbono verificado. Die keuren de kwaliteit van de projecten, vergelijkbaar met een biologisch keurmerk bij voedsel. Helaas está certificando alleen niet genoeg om de kwaliteit van credits te garanderen, zegt Schneider. Er zijn daarnaast allerlei iniciado no setor om de kwaliteit en integriteit van credits te vergroten, zegt hij, maar er zijn ook krachten in de markt die de credits vooral zo goedkoop mogelijk willen houden.

Paul Peeters twijfelt daarnaast aan de onafhankelijkheid van keurmerken. “Deze organizaties zijn onderdeel van de hele CO2-indústria de compensação. Die bestaat niet alleen uit aanbieders en kopers, maar ook uit consultants die rapporten feito om die credits te checken en particuliere organisaties die de eisen stellen waarop die Consultants de projecten moeten evaluren. Al deze partijen hebben er belang bij dat er voldoende credits gecertificeerd worden om de industrie overeind en groeiend te houden en dat zet druk op de kwaliteit van de certificering. Het ontbreekt aan een tegenkracht, bijvoorbeeld een onafhankelijke overheid die geen enkel belang heeft in het bestaan ​​van de markt.

Sarah Leugers, oradora da Gold Standard, reage desgevraagd dat haar organisatie geen winstoogmerk heeft en opgericht é a porta de Wereld Natuur Fonds e outras organizações maatschappelijke. “Wij zoeken altijd naar de credits met de hoogste integriteit die niet alleen koolstof reduceren, maar ook op tastbare wijze ten goede komen aan degenen die in de frontlinie van de klimaatverandering staan.”

CO2-compensatie werkt niet altijd goed, zegt Schneider. “Maar als het verstandig wordt gebruikt, is het beter dan niets done. Er moet dan welheldere informatie zijn over de kwaliteit van credits.” Samen conheceu twee milieuorganisaties gaat het Öko-Institut voor bedrijven en consumerten op een rijtje zetten welke type projecten, credits en keurmerken waarschijnlijk wel goed werken, en welke niet. Binnenkort Komen op www.carboncreditquality.org de eerste uitkomsten.

Compensação de CO2 é een vrijwillige en ongereguleerde markt, en daardoor is het onzeker wat het efeito ervan is, bevestigd Gert Jan Nabuurs, hoogleraar Europees bos bij Wageningen Universiteit en trekker van het hoofdstuk over landbouw en bosbouw no último IPCC-rapport. Toch é compensatie geen slecht idee, concluindo Nabuurs, também conheceu goed gecertificeerde projecten in de bosbouw gebeurt. “A última relação do IPCC é duidelijk: nós mais e mais e mais e mais emissies verminderen, maar dat é nit meer genoeg. We willen uiteindelijk naar nul emissie en daarvoor moeten we meer CO2 uit de lucht gaan vastleggen in bomen en in de grond.”

Industrie dwingen te verduurzamen

Wil je meer zekerheid dat jouw investindo bijdraagt ​​aan het beperken van CO2 uitstoot, dan is er naast compenseren via de vrijwillige markt nog een andere optie, zeggen de deskundigen. Dat gaat via het door of EU opgelegd emissiehandelssystemem. De 450 meest milieuvervuilende fabrieken in Nederland, zoals energiecentrales en zware industrie, moeten daar verplicht aan meedoen. Voor elke ton CO2 die ze willen uitstoten, moeten ze een emissierecht kopen. Maar ze kunnen er ook voor kiezen om dat geld te investeren in een duurzamere productiewijze, waardoor ze minder CO2 uitstoten en hun emissierechten aan anderen kunnen verkopen. De EU verlaagt elk jaar het aantal rechten in de markt waardoor de rechten duurder worden en het para bedrijven aantrekkelijker wordt om te investeren in duurzame productie. Als consumer kun je ook die emissierechten kopen, bijvoorbeeld via compensators.org de carbonkiller.org, en die emissierechten daarna vernietigen. Daarmee verlaag je het totale beschikbare rechten, waardoor die duurder worden. Bedrijven zoals energiecentrales of staalfabrieken zullen dan eerder uitwijken naar duurzame alternatieven en minder CO2 gaan uitstoten. Het kost je wel wat meer geld: de prijs van een emissierecht voor een ton CO2 é nu ongeveer 90 euros. Daarmee naar Bangkok custa 270 euros.


Source: Kennislink by www.nemokennislink.nl.

*The article has been translated based on the content of Kennislink by www.nemokennislink.nl. If there is any problem regarding the content, copyright, please leave a report below the article. We will try to process as quickly as possible to protect the rights of the author. Thank you very much!

*We just want readers to access information more quickly and easily with other multilingual content, instead of information only available in a certain language.

*We always respect the copyright of the content of the author and always include the original link of the source article.If the author disagrees, just leave the report below the article, the article will be edited or deleted at the request of the author. Thanks very much! Best regards!